Mijn ultieme droom als ondernemer.

Mijn ultieme droom als ondernemer.

 

I have a dream! Tja, wie heeft hem niet, die gigantische droom. De ooit zou ik … willen droom. Dat wat in je hoofd opkomt als werkelijk alles zou kunnen. Er niets in de weg zou staan, er geen belemmeringen zouden zijn. Dat ene ding, of misschien wel meerdere dingen, die je dan zou willen doen. Dat waar je hart een sprongetje van maak en je tegelijkertijd de angst van in je buik voelt. Iedereen heeft zo’n droom. Bijna te eng om uit te spreken, maar te gaaf om alleen voor jezelf te houden. Ook ik heb zo’n droom. Mijn ultieme droom is dat ik ooit helemaal onafhankelijk van plaats en tijd kan ondernemen, zodat ik vrij ben om vanaf welke plek dan ook te werken. Zodat ik de wereld kan ontdekken en misschien zelfs wel kan emigreren.    

De geboorte van een ondernemer. 

Sinds 2006 mag ik mezelf ondernemer noemen. Een titel die ik lang niet heb durven dragen. Of zoals de Engelsen zo mooi zeggen, ik "ownde" het niet. Jarenlang was ik parttime ondernemer en zo zette ik mezelf ook neer. Mijn praktijk was erbij, naast mijn baan in loondienst. Ik werkte bij mijn baas en had ook een praktijk. Toen ik tijdens de zwangerschap van onze jongste dochter geen contractverlenging kreeg was voor mij de maat vol. Dit was de tweede keer in mijn leven dat een baas mij op straat zette in de periode rondom mijn zwangerschapsverlof. In deze periode is het zaadje geplant om echt nooit meer afhankelijk te zijn van een baas. Na mijn zwangerschapsverlof ben ik ook niet meer terug gegaan in loondienst en inmiddels "own" ik het ondernemerschap volledig.  

Maar, pppfff… Even tussen jou en mij, dat was geen makkelijke bevalling om die ondernemer in mezelf op de wereld te zetten. Lijnrecht tegenover mezelf heb ik gestaan. (En soms sta ik dat nog wel eens.) Gevechten tussen mijn hoofd en mijn hart. Tussen de moeder en de ondernemer in mezelf. Want pak je die opdracht of neem je vrij in de schoolvakantie? En had je niet net voor die aanvraag binnen kwam beloofd dat je mee ging naar de speeltuin?  

Tijd is geld, maar tijd is niet te koop. 

Eind 2018 kwam ik voor het eerst in contact met een businesscoach. Bijna dertien jaar was ik ondernemer, maar ik was zo onzeker als de pest over mezelf en mijn bedrijf. Ik hoorde voor het eerst termen als visualiseren, manifesteren en gedachtenkracht. Ik weet nog dat ik tijdens één van mijn allereerste visualisaties mezelf zag reizen. Ik zag bergen en de zee, maar ook palmbomen en stranden. Ik snapte er geen bal van. Ik zei dan ook resoluut in de groep dat ik geen beelden kreeg en dat ik te nuchter was voor dit soort dingen.  

Toen in de covid pandemie mijn praktijk gedwongen gesloten werd, begon langzaam alles op zijn plek te vallen. Het besef dat de overheid zomaar kom beslissen over mijn bedrijf raakte me tot in de kern van mijn ziel. Het bracht dezelfde strijdkracht naar boven die ik voelde toen ik tijdens mijn verlof op straat stond. Ik wilde niet afhankelijk zijn. Toen niet van een baas, nu niet van de overheid. Naast het afhankelijkheidsbesef was deze periode ook goed om te beseffen hoe kwetsbaar wij mensen zijn. Hoe onvoorspelbaar en grillig het leven kan zijn. En hoe je eigenlijk zou moeten genieten van elke minuut die je gegeven wordt.  

Ik besefte me dat tijd niet te koop is. Terwijl ik jaren lang aan het ondernemen was volgens het principe van tijd is geld. Zoveel mogelijk doen in zo kort mogelijke tijd om zoveel mogelijk winst te behalen. En daarbij pakte ik steeds meer tijd, want hoe meer tijd ik werkte, hoe meer ik kom verdienen. Holy sh*t, wat zat ik ernaast. Ik kan geen tijd kopen, waarom maakte ik die kostbare tijd dan op aan nog meer werken? Al zou mijn omzet door het plafond gaan, had ik nog geen tijd om dat geld op te maken.  

Dromen, durven en doen!  

Steeds als ik met vriendinnen heb over wat ik echt zou willen, betrap ik mezelf er altijd op dat ik steevast roep dat ik niet meer afhankelijk wil zijn van mijn agenda. Ik heb een bloedhekel aan afspraken op uur en tijd. Grappig dit, want ik heb al 17 jaar een pedicurepraktijk en die afspraken gaan echt wel op uur en tijd. Maar diep in mijn hart, diep van binnen zou ik graag zo vrij als een vogel willen zijn. Mijn dag kunnen indelen zoals het mij uitkomt en niet meer afhankelijk willen zijn van een vaste plaats om te kunnen werken.  

Begrijp me niet verkeerd, ik snap echt wel dat er dingen zijn die moeten. En ik snap ook heel goed dat er altijd afspraken, deadlines en dingen zijn die gewoonweg moeten. Maar de flexibiliteit hebben om te kunnen zeggen dat je nu wil wandelen omdat het nu droog is, zodat je later op de dag je werk doet ipv nu, dat is voor mij wel echt de ultieme droom. Spontaan een dagje naar de sauna kunnen, zonder dat je een aantal afspraken moet verschuiven. Gewoon je laptop dicht kunnen doen en je kind van school kunnen halen als dat niet lekker is. Of gewoonweg je laptop pakken en naar dat leuke koffietentje op de hoek om daar even wat te werken. En, de grotere variant daarvan, een paar maanden reizen en toch jezelf kunnen voorzien van het nodige inkomen om al die mooie plekken op de wereld te gaan ontdekken.  

Misschien klinkt het onrealistisch, misschien als een droom. Maar is het niet zo dat je altijd moet blijven dromen? Dat niets onmogelijk is, als je het maar echt graag wil? Dat als je dromen je angst aanjagen ze dan juist de moeite waard zijn? En als ik dan terug denk aan die eerste visualisatie ooit, dan weet ik dat deze droom al heel lang diep in mijn geworteld zit. Want toen begreep ik geen snars van wat ik zag, maar inmiddels is me meer dan duidelijk wat deze beelden me wilden zeggen.  

Of ik een tijdje geleden besloten heb deze droom te gaan najagen? Zeker wel! De eerste locatie onafhankelijke bronnen van inkomen heb ik inmiddels gecreëerd. Het stelt nog weinig voor, maar het begin is gemaakt. Waar dit uiteindelijk gaat eindigen? Geen idee, ik ga me laten leiden door mijn gevoel en intuïtie hierin. En ik zal regelmatig een blogje plaatsen met een update.  

Terug naar blog

Reactie plaatsen